“Op een gegeven moment besloot ik niet meer over de zelfmoorden van kankerpatiënten te schrijven. Tegen de achtergrond van informatie over het vereenvoudigen van de regels voor de benoeming en het opschrijven van opioïde analgetica, leek het me zelfs dat mensen die hun toevlucht namen tot zo’n vreselijke beslissing minder waren. Maar dit is niet zo. “President van de Vera Foundation Nyuta Federmeser over waar we allemaal het recht op hebben en waarom moeten we er nu over weten.
“Toch bellen mensen elk weekend tot wie deze vereenvoudigingen niet zullen komen. En deze mensen wonen in Moskou, en in de buitenwijken, en in Siberië, en in de uralen. Krijg het medicijn in het weekend nog steeds een probleem. Krijg het medicijn als de patiënt geen oncologie heeft – achter het facet van de realiteit.
Alleen al in de afgelopen dagen werd het bekend over drie zelfmoorden: een kanker -patiënt man, 71 jaar oud, een eenzame weduwnaar, pleegde zelfmoord rechtstreeks in de medische instelling, en er was gewoon geen twijfel over zijn beweringen aan de artsen. Een man geboren in 1955 met een stervende toon dat hij het zat was om zichzelf en zijn gezin te kwellen;En een heel jonge kerel met multiple sclerose. En het maakt niet uit dat al deze gevallen in Moskou zijn. En het maakt niet uit dat niet alleen om kanker. Moskou is eenvoudig, zoals een grote vergrootglas, alles neemt toe tot lelijkheid. Maar er zijn soortgelijke gevallen in andere steden: Lipetsk, Ryazan, Yaroslaval. Het belangrijkste is dat mensen die zich zo realiseren dat hun ‘recht op fatsoenlijke dood’ als gevolg van een ernstige ziekte helemaal niet liep aan depressie vóór de ziekte, wat betekent dat de ziekte in de oorzaken van hun handeling ligt.
De oorzaken van hun zelfmoorden zijn de kwaliteit en effectiviteit van de ontvangen hulp;eenzaamheid die onvermijdelijk de ziekte begeleidt;De angst voor de aankomende en het onvermogen van anderen gedragen zich oprecht in een dergelijke situatie;De leugens die hun artsen omhullen, hun wereld van succes en overwinning op de ziekte beschermen en weigeren de voorspellingen van de ziekte te bespreken. De redenen voor deze zelfmoorden is dat mensen hulp nodig hebben die niemand hen kan bieden. De reden is de formele benadering van de leiders van het gezondheidszorgsysteem in de regio’s om palliatieve hulp te organiseren – in de overgrote meerderheid van de nederzettingen van palliatieve hulp is er gewoon geen, nee, niet te vergeten hoge kwaliteit. De reden is de afwezigheid van geloof bij mensen dat als een persoon niet kan worden genezen, dit niet betekent dat hij niet kan helpen.
De maatschappij is niet gewend aan mededogen. https://stijve-penis.com/ Artsen zijn niet getraind om barmhartig te zijn (ja, dit kan worden onderwezen), ze zijn niet bekend met de basisprincipes van pijnverlichting en beschouwen de pijn oprecht als een norm, weet niet de basisprincipes van psychologische hulp en, vooral, overweeg dit niet Een noodzakelijke vaardigheid. Gezondheidszorghoofden vinden het niet nodig om aandacht te schenken aan hun werknemers aan zo weinig kleinigheden als toon en te kijken bij het communiceren met de patiënt. Het onderwijssysteem heeft geen programma’s voor palliatieve hulp, pijnverlichting, oncopsychologie, over moeilijke communicatievaardigheden;Onder de specialisten die nodig zijn voor de kwaliteitsleven van ernstige patiënten, zijn er geen getrainde stoelen, noch artsen in palliatieve zorg, geen oncopsychologen.
Vereenvoudig daarom niet alles en vermindert de afwezigheid van pijnverlichting. Er is niet veel belangrijker ding – het vermogen tot sympathie, wat betekent dat er nog steeds geen begrip is van het ministerie van Volksgezondheid dat patiënten zelf het systeem zullen dwingen om eraan te werken. Zelfmoord zal niet eindigen, omdat het uiterst moeilijk is om de onverschilligheid van de wereld rond te verdragen als je onjuist ziek bent. Mensen doen deze acties niet rustig, maar vestigen de aandacht op het probleem: ze schrijven aantekeningen, wenden zich tot het ministerie van Volksgezondheid, legt zich in de kliniek in handen. Ze sterven zodat de artsen horen wat hun collega’s over de hele wereld al lang hebben geweten:
- De kwaliteit van leven is mogelijk met elke diagnose.
- Je kunt zonder pijn leven en je kunt sterven zonder pijn.
- Als een persoon niet kan worden genezen, betekent dit niet dat de geneeskunde machteloos is om hem te helpen.
Het is onmogelijk om te besparen op de geneeskunde en de kosten van de gezondheidszorg voortdurend te verlagen, u kunt de behoeften van ouderen niet negeren en ziek worden, omdat dit betekent dat u de behoeften van de bevolking negeert die het aantal ziekte en ouderen meer dan vier keer overtreft (de Vrouw is ziek en haar man, zoon, moeder, moeder lijdt. )).
Totdat we – gezond – we niet de behoefte aan kwaliteitshulp in de samenleving vormen, zullen de stervende aantekeningen van hun inhoud niet veranderen. En wij, gezond, zijn nog niet ziek in onze directe omgeving, totdat we nog steeds uitgeput zijn door de strijd met de ziekte en het systeem, totdat we bang zijn dat de arts die zou moeten helpen, boos zal zijn als we iets beginnen te eisen, terwijl De catastrofale onwetendheid van artsen en de verlaging van de kosten van geneeskunde heeft onze families niet getroffen, het en ik moet aan het einde van het leven een vraag naar kwaliteitsbijstand vormen.
En je moet beginnen met de opleiding van de bevolking;Dan zullen de leiders van alle niveaus eenvoudigweg niet kunnen liggen, dat alles in orde is, rapporterend over de resultaten van het werk;De patiënt en zijn familieleden hebben informatie over hoe palliatieve hulp hen zal helpen leiden tot het feit dat artsen en ambtenaren uit de geneeskunde worden gedwongen de belangen van de patiënt te verdedigen en te beschermen.
Ondertussen zullen degenen die vandaag al hebben geleden, rekeningen met het leven blijven verdedigen om deze gezegende tijd dichterbij te brengen. En om mogelijke tragedies te voorkomen, moeten wij, gezond, de rechten van patiënten verdedigen. En om niet in het aantal familieleden of kennissen van dergelijke helden te komen of niet een van hen te zijn, zullen we onze reeds gelegaliseerde rechten en capaciteiten onthouden.